داشتم ناهار میخوردم که اس ام اسی (همینطوری مینویسن؟) رسید به دستم ( روزی در حمام و گل و این صحبتا). این اس ام اس (پیامک) از این قرار بود که : ” زندگی مثل بازیه حکمه!مهم نیست که دست خوبی نداری مهم اینه که یاره خوبی داشته باشی، اینطوری شاید حتی بتونی بازیه باخته رو ببری.”
اینطوری به من نگاه نکنید!!

اولین چیزی که به ذهنم رسید این بود که هیچ توصیفی از این جوادتر در مورد زندگی نمیشد کرد.
خیلی دوست داشتم بیان کننده این مطلب رو پیدا میکردم و باهاش بحث میکردم که تو اخه چه شباهتی بین بازیه حکم و زندگی دیدی؟ این اخه یعنی چی؟

بازی حکم یک نوع رقابته با دیگران اما در زندگی رقابت با دیگران معنی نمیده ادم باید با خودش رقابت کنه. یعنی چی که مهم نیست دست خوبی نداری؟ خیلی هم مهمه. تو زندگی میتونی دستت رو خودت بچینی. طبق این “فرموده” اگر طرف دستش بد باشه و بی یار بمونه یعنی فاتحش خوندست اما تو زندگی اینطور نیست. خیلی از ادمها همیشه تنها و بی یار میمونن پس  یعنی….؟ بله؟

این مطلب باعث شد که فکر کنم زندگی برای من مثل چه چیزی میمونه؟

برای من زندگی مثل چرخ چاه میمونه. خنده داره نه؟ حالا چرا چرخ اونم چرخ چاه
این همون چرخ معروفه که باید بگرده.چرخ زندگی باید بچرخه و میتونه تنهایی بگردش انداختش و هم میشه که با کمک یار. مهم اینه که این چرخ از حرکت نیفته وگرنه باعث میشه هیچ ابی از این چاه که همون دستاوردهای مادی و معنوی ما هست نسیب ما نشه و هلاکت به بار بیاره.از طرفی باید مراقب بود که چرخ چاه ول نشه (شنیدید میگن “چرخ چاه ول شده”؟)که باعث تخریب و پاره شدن طناب و از دست دادن منبع میشه.

انسان باید در تمام جنبه های زندگی یک بالانس و هارمونی ایجاد کنه تا زندگی یک ریتم و اهنگ دلنشین به خودش بگیره. از همه مهم تر خویشتن خودش که باید بالانس باشه و دارای هارمونی تا بتونه مثل همین ها رو در زندگیش ایجاد کنه و همینطور در گردش چرخ.

برای شما زندگی مثل چه چیزی میمونه؟

کلی باهم حرف زدیم تا هفت جد پشتم رو پرسید و میگفتیم و میخندیدیم. سه چهارتا پرستار هم جمع شده بودند دورمون و کنفرانسی شده بود برای خودش. دیگه وقت رفتن شده بود کمکم همه رفتند و لیموزین من راه افتاد سمت اتاق. وارد اتاق عمل شدیم و تخت رو کنار تخت عمل گذاشتند و من دوباره جابجا شدم. حاضر بودم کف زمین بخوابم عملم کنند اما روی اون تخت باریک و سفتتر از سنگ نخوابم. به قدری باریک بود که دستام پایین اویزون شده بودند و یک چیزی هم زیر سرم گذاشته بودند که صد رحمت به بالشِ اوشین. یواش یواش سر و کله تیم پزشکی پیدا شد هر کدوم یک وسیله ای دستش بود و میومد تو. این یک عمل جراحی باز نبود. طبق اونچیزی که دکتر گفت اول از طریق لاپروسکپی توده مشکوک در ناحیه شکم بازرسی میشد و در صورت نیاز باز میشد. من و دکتر بیهوشی مشغول گپ زدن خودمون بودیم و غافل از اینکه دور و بر چه میگذره. هر دفعه بهش میگفتم فکر نکن من رو داری خرم میکنی. من خیلی خونسردم لازم باشه بیدردهم هستم اما مرفه نیستم. گفت خوب تو حالا مدیریت بازرگانی میخونی بگو ببینم ما این بیزینس رو چکارش کنیم؟ واقعا من که نفهمیدم کدوم بزینس رو میگفت اما بهش گفتم همه بیزنس یعنی رگ خواب مردم بیاد دستت مثل الان که رگ خواب من افتاده به دستت. در حالی که صحبت میکردیم هر چند ثانیه ای مقداری دارو بهم طزریق میکرد . بقیه مشغول تدارکات بودند. دستهام رو از دو طرف توی حلقه ای انداختند و سر حلقه ها رو زیر بدن گذاشتند اما من اعتراض کردم که اینطوری راحت نیستم اما اون خانمی که این کار رو کرد گفت اشکال نداره یک دقیقه دیگه چیزی متوجه نمیشی. دیدم اعتراض فاییده ای نداره زور اونها بیشتره چون تعدادشون بیشتره. احساس خشکی توی دهنم کردم و حرف زدن برام مشکل شده بود. این خلبانه بیهوشی هم ولکنِ بیزنس نبود که نبود نمیدونم کجا بیزنسش گیر کرده بوده. هیچ صدایی نمیشنیدم حتی صدای حرف زدن خودم رو. چهره ی دکترم که تازه اومده بود بالاسرم نگاهم میکرد اخرین تصویری بود که دیدم و بعد از اون دیگه برقها همه رفت

*****”لباساتو در بیار” بله این واژه ایه که تو گوگل سرچ شده و اون عزیزه سرچَنده رو کشونده به بلاگ من. اخه دنبال چی میگردی تو؟ یکی دیگش “تخمه ژاپنیه” که دوستان بجای اجیل فروشی تو موتورهای جستجوگر دنبالش میگردند.

** به یک عدد شتر جهت خوابیدن جلوی درب منزل نیازمندیم. فوری.

این هم گذشت. دوشنبه صبح ساعت هشت رفتیم بیمارستان . مدتی رو به کارهای اداری مشغول بودیم. بعد از اون منو فرستادند طبقه اول بخش جراحی مردان. به خانمه گفتم چرا اخه؟ من هنوز مونده تا مرد بشم اما گفت بخش اطفال اتاق خالی نداره.همین که وارد بخش شدم سه چهار نفر ریختند دورم نمیدونستم جواب کدومشون رو باید بدم. خنده بازاری شده بود. یکی فشار میگرفت اون یکی تبگیر میکرد تو حلقم اون وسط یکی دیگه گیر داده بود هی میپرسید دندون مصنوعی نداری منم این یارو تبگیره تو دهنم بود نه میتونستم بخندم نه میتونستم جوابش رو بدم. اتاق رو نشونم دادند شماره 214 گفتند برو بقیش رو میایم اونجا. روی تخت نشسته بودم بابا هم بود هی چرت و پرت میگفتیم میخندیدیم که یهو دیدم یه سیبیل کلفتی اومد تو و پرده رو کشید و گفت لباساتو در بیار. من جا خوردم که اخه این چه وضعشه گفتم شما برو خودم میپوشم گفت نه نمیشه زود باش گفتم باشه اما تو که دیگه قرار نیست لباساتو در بیاری که؟ بنده خدا کلی خندید و رفت موقع رفتن میگفت این مدلش رو دیگه اینجا نداشتیم. تا لباس عوض کردم یه خانمی با میز اومد تو پر از سوزن و سرم و کوفت و خوره شروع کرد به کار. گفت قبل از عمل یه دارو داری باید با سرم بزنی. گفتم از بس که اینجا از ادم پزیرایی میکنین ادم شرمنده میشه. گفت تازه اولشه. من و بابا میخندیدیم و مامان میگفت تو اصلا انگارنه انگارمیخوای بری اتاق عملها
ادامه دارد..

تو این برنامه اقای دکتری داشت از نهوه انتخاب اسم صحبت میکرد و اینکه اسم چه ویژگی هایی باید داشته باشه. خیلی حرف زد و هی از ویژگیها شمرد و هرچی دلش خواست گفت. یک مورد گفتش که حتما باید به معنی اسم توجه کنید. مثال هم زد که بعضی ها اسم دخترشون رو میگذارند راهله یا راحله اما توجه نمیکنند که این یعنی شتر. یعنی خیلی راحت گفت شتر. یک مورد دیگه جناب دکتر گیر دادند که من گله دارم که بعضی ها اسم دشمنان ملت و کشور ما رو میذارن رو بچه هاشون مثل چنگیز. اخه چنگیز کشور ما رو ویران کرد یا اون اسکندر که نمیدونم چه و چه کرد نذارید رو بچه هاتون. هرچی دلش خواست گفت و مجری برتامه خیلی تشکر کرد از اقای دکتر اسم و به سهم خودش این برنامه رو یکی از شیرین ترین برنامه ها اعلام کرد و باز از اقا دکتره تشکر کرد و این بار اسم اقای دکتر رو برد و اون اسم چی بود؟   ….. قدمعلی …..

در برخورد اول خیلی این حرف عجیب میاد اما با کمی فکر کردن و زیرو رو کردن این جمله درکش اسون تر میشه. اولین چیز مهم اینکه معنی درست دانستن و شناخت رو متوجه بشیم. ممکن در اولین برخورد این جمله یک اشتباه فاحش باشه چون دانستن و تلاش برای دانستن بیشتر از ستودنی ترین کارهاییه که یک انسان میتونه بکنه و این رابطه معکوس با شناخت غیر ممکنه.

دانستن : دانستنی ها توی این دنیا زیاد هستند. مغز و ذهن ما هم گنجایش نا محدودی برای انبار کردن این دانستنیها داره. همونطور که خیلی از ادمها در حرف زدن بیشتر مهارت دارند تا عمل کردن خیلی ها هم بیشتر به دانستن اکتفا میکنند و به انچه که میدونند عمل نمیکنند. دانستن مانند یک انرژی میمونه. مثل یک معدن ذغال سنگ. این معدن تا استخراج نشه و نسوزه و انرژی اون ازاد نشه اهمیت و کارایش و به قولی هنرش اشکار نمیشه. مثل اینکه شما سالها کنار یک راننده بنشینید و به حرکات اون توجه کنید. از این طریق به خیلی از دانستنی های رانندگی دست پیدا میکنید اما تا موقعی که شخصا رانندگی نکنید راننده نمیشوید. این دانستن باید به عمل دراید.

شناخت: منظور از شناخت٬ میزان اگاهی شخص از خودش هست. اینکه تا چه حد از خودش میدونه و خودش رو میشناسه. ما به همه چیز پیرامون خودمون فکر میکنیم و سعی داریم اگاهی بدست اوریم و درمورد اونها بدونیم. با این همه مشغله دیگه خود رو فراموش میکنیم. بعضی ها در مورد ستاره ای در کهکشان خیلی خیلی دورتر اطلاعات مفیدی دارند اما اگر ازشون خواسته بشه در دو خط خودشون رو تعریف کنند به گیجی میخورند.

دانستن هایی که به عمل نیایند و انرژی انها ازاد نشود با کمک غفلت انسان٬ باعث کمتر شدن شناخت میشود.

خیلی سعی کردم که رنگ عمومی بودن نگیره اما ظاهرا اینطور نبوده. اصلا معنای عام شناخت و دانستن مورد نظر نبوده و بران همین هم تعریفی از هر دو ارایه شده که منظور از شناخت٬ شناخت خویشتن و دانستن٬ ان دانستنی هایی که به عمل نیامده و انبار شده. وگرنه دانستن و شناخت در کل و بصورت عام رابطه ای مثل واقعیت و حقیقت دارند. از واقعیت انسان پی به حقیقت میبره و از دانستن به شناخت.

**

1.بی وقفه داره میباره. ریز و تند، بعضی وقتها هم اون روی عربیشو میذاره که چشم چشمو نمیبینه. اما صفایی داره…

خلاصه صحبت کشیده شد به کویت و یک خاطره جالب و خنده دار تعریف کرد. سالیان پیش امیر کویت به چین سفر میکنه. تو ملاقاتش با مقامات و مسولان چینی میپرسه که شما جمعیتتون چقدره؟ مسول چینی در جواب میگه که ما یک میلیارد جمعیت داریم. شما چند نفرید؟ امیر کویت در جواب میگه ما هشتصد هزار نفریم. چینی میپرسه: کدوم هتل نشستید؟

• بی ربط نوشت:

تهران-ولیعصر